Yneke Kootstra

Afgelopen zaterdag stond er een wandelexcursie van Dorp en Natuur in mijn agenda. Een botanicus zou de diversiteit aan wilde planten in ons dorp laten zien. Ons kilometerhok, zo heet zo’n vierkant op de kaart, herbergt namelijk voor Nederlandse begrippen verrassend veel verschillende planten.

“Leuk dat jij er ook bent, buurman!” riep ik toen ik kwam aanlopen op het plein voor de kerk. Mijn buurman draaide zich om en lachte. Iedereen grinnikte, en ik voelde me even de domste van de groep. Maar vermakelijk was het wel dat ik nu pas doorhad dat Wim de botanicus en excursieleider was. Wim nam ons mee. Niet naar de paadjes buiten het dorp, zoals ik had verwacht maar naar de rommelplekken. De ruimte tussen twee huizen, de stegen, de hoekjes waar niemand maait. Daar zit de meeste variatie. Van Romeinse kervel tot een zeldzame pol zwenkgras. Ik leerde bijvoorbeeld ook dat het saaie groene gras bestaat uit heel veel spannende en soms zelfs bijzondere soorten. Ik herkende werkelijk niets, maar kijk voortaan heel anders. Wim legde namelijk uit hoe hij met zijn ogen de omgeving scant. De hele dag van linksboven via rechts naar linksonder en weer naar rechts. Al ‘achtjes’ kijkend ontdek je zo de mooiste en zeldzaamste planten. Ook een algemeen voorkomende plant op een bijzondere plek is speciaal. Zo’n ontdekking vonden we volgens Wim in een smalle steeg. Hij wees naar een plant op een onmogelijke plek, tussen kapotte tegels en een stukje muur, en vroeg wie de plant kende. Na mijn eerdere domme uitroep aarzelde ik even. “Het lijkt wel een aardappelplant”, zei ik voorzichtig. Dat klopte. Hoe de plant daar terecht kwam en kon groeien op dit rare stukje van mijn dorp kon mijn buurman ons niet vertellen. Maar de plant kreeg nog meer voor elkaar. Mijn aanzien bij de buurman en de groep steeg op slag. ●